Nú er komið að thvi að segja søgu viss hóps sem kýs að kalla sig Austurlandahraðlestin.
Sagan byrjar líklegast í janúar thegar ég ákvað að ræna sumarplani Telmu og troða mér með henni til Færeyja  og vinna thar. Elínborgu leist líka tussuvel á thetta og fékk líka að troða sér með! Eftir langan aðdraganda, og smá tiltal, héldum við støllur til Seyðisfjarðar áttunda mai, en engri okkar hefði grunað hversu erfitt thad yrði að fá Elinborgu thangað.
Eftir að hafa ekið allt suðurlandið i blíðskaparveðri a sumardekkjum var ekki sømu søguna að segja með austurlandið, thratt fyrir að vegagerðin segði annað. Við keyrðum Breiðdalsheiðina á 10 km hraða í blindhríð. Thað var ekki gaman, sér i lagi thegar bremsurnar byrjuðu að baula á okkur á niðurleiðinni. En thað var bara fyrsta hindrun thvi við vissum að yfir Fjarðarheiðina myndum við nu ekki ná.
Eftir að hafa hringt í allan Seyðisfjarðarbæ, en thar var helmingurinn a blakæfingu og gat thvi ekki séð sér fært um að komast, og hinn ekki á bíl, hringdum við i bjørgunarsveitina sem sagði okkur að fara yfir, their myndu koma a moti okkur. Við vorum ekki komnar fyrstu brekkuna thegar their mættu og hentu mer ur bílstjorasætinu og toku við stjorninni. Sem betur fer kom Nonni Eyfa thvi enginn hærri en 160 cm hefði getað keyrt bílinn thar sem ekki var hægt að færa sætið søkum drasls. Thessi bílferð endaði með að Goran var dreginn yfir Fjarðarheiðina og eftir aðeins 12 tima ferðalag fékk Elinborg loksis að lita fjørðinn fagra augum!
Á Seyðifirði vorum við fram a miðvikudag og tókum bæinn að sjálfsøgðu með trompi og héldum svo sáttar i Norrænu. Sú ferð var ekki frásøgufærandi nema að ég ældi ur mer lungunum af gømlum sið.

Beint frá Torshavn keyrðum við i heimabæ okkar, Fuglafjørð, sem er um klukkutimakeyrsla. Við búum hja frænda hennar Telma i tveggja hæða husi, ég og Telma saman i herbergi og Elinborg fékk sér herbergi. Við ákváðum að fresta atvinnuleitinni fram á mánudag og gera frekar thad sem okkur einum er lagið um helgar, að vera með dólg. Við byrjuðum laugardaginn á að fara á fótboltaleik i Havn thar sem nokkrar íslenskar fótboltakempur voru að spila við Færeyinga. Má thar nefna Fylkismennina Kidda Tomm og Finn Kolbeins, og bræðurna Eyjólf og Sverri Sverrissyni. Ekki er annað hægt að segja en við vøktum mikla lukku meðal theirra, enda heyrðist meira i okkur threm en Færeyingunum 150 sem voru að horfa á leikinn. Til að thakka fyrir sig voru their ørlátir á barnum um kvøldið og buðu okkur i eftirparty. Thad var ekki leiðinlegt að vakna um morguninn og sjá Eyjolf taka Sigmund a brokinni einni klæða.

Á mánudeginum hófst svo atvinnuleitin og kíktum við i fjøldan allan af frystihusum. Um kvøldið var svo hringt i okkur og við boðaðar i vinnu daginn eftir. Thessi vinnar fín ef:

• Thér finnst fiskifyla góð.
• Thú vilt ekki hafa nein samskipti við fólk.
• Thu ert heilalaus
• Ther finnst stígvél, svunta og hárnet kynæsandi.
• Thú hefur engan metnað i lifinu.
• Thú talar ekki tungumál innfæddra.
• Og margt, margt fleira.

 

Við sem sagt vinnum átta tíma a dag i frystihusi við að pakka og snyrta. Vinnum átta til fjøgur eina vikuna og fjøgur til tolf hina vikuna. Og thøkk sé falli krónunnar tha er eg að fila launin i ræmur!

Við vorum tho ekki að skora mørg stig i gær i vinnunni, en verkstjórinn heldur að eg sé i besta lagi heyrnalaus og að Elinborg sé heimsk. Hun var óhrædd við að øskra á Ellu i gær, en útskýrir allt fyrir mér fjórum sinnum a færeysku, spyr hvort eg skilji sig og fær játandi svar. Thá lítur hún á Telmu og spyr hvort eg skilji ensku.

 

Annars er eg að rita thriðja kaflann i bók minni Hin markvissa mannsefnaleit Oddnýjar: FÆREYJAR. Hinir tveir kaflarnir gerðust a gøngum Verzlunarskólans og gøtum Seyðisfjarðar. Allt bendir til að thriðji kaflinn verði jafn árangurslítill og hinir tveir, en ég er tho ekki buin að gefa upp alla vonina.

 

Meira er ekki um thad að segja,
fyrir hønd Austurlandahraðlestarinnar

Oddný

En sá dauði og djöfull að fara að vinna klukkan átta á laugardagsmorgnum! Nú er ég ekki sérlega mikil morgunmanneskja, og hvað þá um helgar. Ekki bætti heldur úr skák að Heiður lét mig vaka fram eftir til að bonda við Þórð, en hann er ekki alveg sáttur við mig. Ég tók mig nefnilega til á fimmtudaginn og gúglaði drenginn. Þar komst ég að mörgu skemmtilegu. Hann til dæmis vann verðlaun fyrir sérlega góðan árangur í heimilisfræði, og gerði fínpússaði átta blaðsíðna ritgerð um frumulíffræði. Þetta gerði hann bara þegar hann var í tíunda bekk í Ölduselsskóla. Hann er að gera garðinn frægann núna í golfinu, en á tíma stundaði hann knattspyrnu með ÍR. Kannski ekki skrítið að hann hafi lagt það upp á bátinn. Svo er hann ekki með góðan kvikmyndasmekk; hann er sérlegur aðdáandi Matrix en Glitter er ekki hans tebolli! Hvað er það? Þökk sé Glitter fékk ég átta á hinu virðulega ensku samrændaprófi!

Það er klárt mál að þennan dreng þarf að ala betur upp!

Svo má ekki gleyma tíunda bekkjar myndinni sem ég gróf upp af kappanum, en Heiður vill ekki að myndin verði birt af persónulegum sökum...

-PrikBoozzom, meistari google!


p.s. Þeir sem vilja fræðast meira um afrek Þórðar í golfinu fari vinsamlegast á google.com og leiti að Þórður Rafn

Hvað er málið með Hannah Montana?
Þori að veðja að Einar gunn horfi á það!
-PrikBoozzom

Fyrr í ár varð ég fyrir þeirri skemmtilegu lífsreynslu að litli krúttlegi bróðir minn ætlaði að vera ótrúlega sniðugur og fá sér fésbók og adda mér sem vini. Þegar ég sá þetta að þá gat ég ekki annað en glottað og orðið pínu stolt af krakkanum fyrir að hafa uppgötvað fésbókina og það alveg sjálfur! En ég ákvað að sökum aldurs að þá var hann ekki alveg tilbúinn í þetta strax. Seinna reyndi hann að dulbúa sig sem Tyrkja eftir að hann komst að ástríðu minnar og Oddnýjar þegar kemur að tyrkjum!
En núna kom áfallið! Foreldrar mínir eru komnir á Facebook! Hvernig þeim tókst að finna það út er ofar mínum skilningi. Og í þokkabót að þá bjuggust þau við að ég myndi samþykkja þau sem vini! Hvernig þeim datt í hug að það væri sniðug hugmynd er bara alveg stórkostlegt!
Mamma og pabbi, ég elska ykkur en nei.... bara nei... alls ekki töff!
Það er alveg fjandanum nógu slæmt að þið hafið komist í bloggið... það var mjög stórt áfall fyrir okkur Oddnýju sem við munum seint jafna okkur á... en að fara yfir á fésbókina.. það er bara of langt gengið. Þetta bara er ekki fyrir ykkur.. sorrý!
Þó þið haldið að þið séuð voða svöl með annað gamalt fólk og börn vinafólks sem vini og Married hvort öðru og eitthvað voða krúttlegt.. og blásandi fingurkossa til hvors annars.. að þá er þetta mjög neyðarlegt fyrir mig. Facebook er svæðið mitt þar sem ég get hegðað mér eins og mér hentar, langt frá ykkar augum. Vinsamlegast virðið það. Er ekki nógu slæmt að þið föttuðuð MSN, SMS og bloggið??? Heimasíminn er til fyrir fólk eins og ykkur! Notið frekar hann!

Ég harðneita að taka þátt í einhverju svona. Þess vegna hef ég ákveðið að senda ykkur skýr skilaboð:

Plís, í guðanna bænum, hagið ykkur eftir aldri og farið af Facebook! Þetta er skammarlegt!

Með hlýrri ástarkveðju, dóttir ykkar,
-SpotHooters

Einu sinni eyddi ég heillri næturvakt í að finna uppáhalds Spice Girls myndbandið, og nú er komið að goðinu mínu! já við erum að tala um uppáhalds Britney-myndbandið. Það er þó ekkert eitt sem ég get valið mér, en hér eru nokkur (ath. listinn er ekki í réttri röð)

• Crazy - veit ekki hvað það er við þetta myndband, hvort það sé sæti strákurinn, lagið eða hvað. Annars er myndin sem þetta er titilagið við ein af mínum uppáhalds, sem gæti talið soldið mikið í þessu.
• Everytime - Lagið er gott, og ég veit að Einar er sammála mér í því. Myndbandið þótti líka shocking á sínum tíma, og þurfti að breyta endinum á því, fyrst vaknaði hún ekki aftur til lífsins. Þarna er hún ekki heldur ein á ferð, foli með.
• Lucky - Gott lag, auk þess sem ég fíla myndbönd með söguþræði.
• I'm Not a Girl, Not Yet a Woman - Lag úr einni bestu mynd seinni tíma. Flott útsýni, en að vísu horbjóðslega ljót föt.
• Piece Of Me - Enn eitt ádeilumyndbandið - og lag. Söguþráður og fínerí. Ekkert til að kvarta yfir.

ATH! listinn er engan veginn tæmandi!
við þetta má bæta að ég bíð spennt eftir myndbandi við Womanizer, þó svo að ég sé ekki ýkja hrifin af laginu...

yfir og út
-PrikBoozzom

Ég sit hér heima og er veik. Ég ætti að vera að kynna mér árás Susan Sontag á Deborde og Baudrillard en nenni því engan veginn. Hugurinn er bara ekki á réttum stað, og vill frekar flakka eitthvað annað.
Ég var á Seyðisfirði síðustu vikuna að vinna og fór svo í brúðkaup á laugardeginum. Yndislegt brúðkaup sem ég naut þó ekki að fullnustu sökum þreytu og slappleika. Sumum þóttu þó merkilegt að ég væri staðsett þarna "Who would have thought you would show up in non-alcoholic wedding?" var sagt við mig. Helgin í firðinum fagra var þó tekin edrú sem var eigilega bara fínt. Ekki verður hægt að segja það sama um þá næstu þar sem fyrsta vísindaferð vetrarins verður á föstudaginn og svo halda Katla og Karen afmælin sín hátíðleg á laugardaginn.
Ég hef mikið verið að pæla hvernig líf mitt væri í dag ef ég hefði aldrei farið á Seyðisfjörð fyrir tveim árum. Fyrir tveim árum var ég nýkomin heim frá Tenerife, stödd á Seyðisfirði án þess að þekkja nokkurn. Og ég þrjóskaðist til að vera þar í heilt ár. Og afleiðingar þessa árs eru held ég meiri en nokkurn skyldi gruna. Ég hefði líklegast lifað frekar breytingalausu lífi hér í Reykjavík hefði ég ekki farið. Unnið á leiksskóla og þótt það líklegast leiðinlegt, enda ekki minn tebolli að mæta í vinnuna á hverjum degi klukkan átta eða níu. Þá hefði ég líka ekki kynnst stelpunum mínum fyrir austan. Grettan hefði aldrei orðið til og leitin að Bóbó hafði aldrei orðið. Ég hefði þá aldrei flutt að heiman, og fundið í raun sjálfa mig. Aldrei lært að elda og væri líklegast enn matvönd frá helvíti. Hefði ég að vísu ekki farið hefði ég sloppið við hina ýmsu dramatík sem fylgir þessum stað, En í dag lít ég bara á það sem fórnarkostnað sem gerir mig sterkari fyrir vikið. Svo má ekki gleyma því að án Seyðisfjarðar hefði ég líklegast ekki kynnst henni Ingunni minni og skólinn í fyrra hefði þá verið óbæranlegur. Þrátt fyrir að fáir skilji mig, og þá aðalega þeir sem eru ekki frá austurhorni landsins, þá held ég eftirá litið, að sú örlagaríka ákvörðun mín að fara til Seyðisfjarðar fyrir tveim árum hafi bara verið góð.

ooog þá er það lærdómurinn aftur.
-PrikBoozzom

Aðeins í kristnum skóla í Bandaríkjunum á maður von á að fá svona email frá skólanum sínum!

Wednesday, Sept. 24, 7:00 - 7:45 a.m.  The Columns in front of Hinton Center

; text-align: left;">From spiritual life Join us Wednesday morning at the Columns in front of Hinton Center for See You at the Pole. This is a time to pray for our campus and our country.

sheeeeezzz...

-SpotHooters

Aðvörun, MJÖG langt blogg.

Fellibylir eru furðuleg fyrirbæri, oftast eru þeir það sem við Íslendingar myndum kalla gott rok  og leiðinda rigningaveður en einstaka sinnum koma þeir í stærri skammti og valda stórskaða. />
Ógnin og hættan af þessum veðurhörmungum væri kannski nóg til að halda fólki frá því að búa á slíkum svæðum en svo er ekki raunin. Ástæðan kom augljóslega í ljós þegar fellibylurinn Gustav reið yfir Louisiana á dögunum. Meira en 2 milljónir manna voru fluttar frá strandlengjunni og neyðarástandi var lýst yfir New Orleans og flest öllu ríkinu af ótta við aðra Katrínu. Louisianaríki var í uppnámi yfir yfirvofandi fellibyl og allir óttuðust hið versta. Þegar Gustav loksins mætti að þá olli hann vissulega usla en ekki nándar því sem búist hafði verið við. Fólk varð pirrað. Eftir Katrínu og léleg viðbrögð við þeim fellibyl að þá hefur fréttaflutningur hér ytra aðallega snúist um að gera sem mest úr þessum fellibyljum og látið þá líta sem verst út uppá meira spennandi fréttaflutning og kannski aðeins til að létta á samviskunni yfir hversu illa fór með Katrínu. Þremur árum síðar er fólkið sem býr á þessum fellibyljasvæðum orðið þreytt á þessu. Þau eru orðin þreytt á að þurfa að yfirgefa húsin sín, vera stopp í umferðarteppu á einhverri hraðbraut, komast hvorki lönd né strönd og svo endar fellibylurinn ógurlegi á því að vera bara smá rok og leiðindaveður. Í flestum tilfellum eru þessir fellibylir nefnilega alls ekki svona rosalega slæmir. Hurricane season kemur á hverju ári, jafn reglulega og jól og páskar og eru fyrirbæri sem þessi svæði hafa búið við frá upphafi og valda í langflestum tilfellum litlu ónæði. Fellibylurinn Ike hinsvegar, reyndist vera einn af þessum fáu slæmu og það átti eftir að koma flestum í opna skjöldu. />

Á miðvikudeginum fyrir helgi að þá var rætt um það í tíma að kannski yrði frí í skólanum á föstudeginum ef það kæmi í ljós að Ike yrði að alvöru ógn. Ógn í þessu tilfelli þýddi þá að leiðindarigning kæmi upp og enginn nennti að keyra í skólann í svoleiðis veðri svo best væri bara að halda sig heima þann daginn og kúra. Meðleigjendur mínir höfðu spurt mig útí ef þetta færi á versta veg (að við myndum missa úr skóla á föstudeginum einungis) með hverri þeirra ég ætti að fara fyrst ég ætti ekki bíl sjálf og það væri leiðinlegt að hanga heima ein alla helgina. Engin þeirra hafði neinar áhyggjur af þessu og allir vonuðust til að fá frí í skólanum á föstudaginn svo hægt væri að djamma meira. />

Á fimmtudeginum vakna ég til þess eins að sjá að tímanum mínum var frestað og að skólinn hefði ákveðið að loka eftir hálffjögur útaf Ike. Ég kem heim aftur og þá voru bæði Katie og Jessica farnar heim til sín fyrst hætt var við skóla fram að mánudegi. Ég ákvað því að fara heim með Tracy sem býr í litlum bæ 40 mín fyrir norðan Houston. Ég spurði hana hvort Ike yrði eitthvað alvöru dæmi en hún hristi bara hausinn og sagði að þetta væri alltaf svona, uppblásið fyrir ekkert. En til öryggis sagði hún mér að taka allar myndir af veggjum og setja undir sængina mína ef ske kynni að glugginn myndi brotna og vindur og rigning kæmi inní herbergið. Síðan lögðum við af stað frá Houston með einungis aukaföt fyrir helgina því við bjuggumst við að snúa aftur á sunnudeginum. Á leiðinni útúr borginni sáum við umferðarteppur allsstaðar og smekkfullar bensínstöðvar af fólki bíðandi í löngum röðum eftir að geta tekið bensín áður en það myndi klárast. Leiðin sem oftast tekur einungis 40 mín að keyra... tók rúmlega 70 mín þrátt fyrir að við værum á stöðugri hreyfingu allan tímann þó stundum hafi það verið hæg hreyfing. Við keyrðum framhjá nokkrum auglýsingaskyltum sem blikkuðu með stórum gulum stöfum “Hurricane is forming in the Gulf. Fill up your gas tank and prepare.” Ég varð voða spennt og fannst þetta rosalegt ævintýri, loksins eitthvað spennandi að gerast! Tracy hinsvegar hló bara að mér og sagði mér að gera mig tilbúna undir að verða vonsvikin með ævintýrið mitt. />
Eftir að hafa heilsað uppá foreldra Tracy og svona að þá skutlaði Tracy mér til Conroe þar sem Young vinkona mín ætlaði að sækja mig og fara með mig upp til Huntsville svo ég gæti farið í afmælið hennar Stephanie sem var seinna það kvöld. Í augum allra háskólanema þýðir fellibylur nefnilega aðeins eitt, Hurricane party! Það tók okkur Young 2 og hálfan tíma að keyra hálftímaleið því mikill umferðarþungi var til Huntsville þar sem það er eitt aðalathvarfið fyrir Ike og ekki var talið að Ike yrði það slæmur að hann myndi hafa mikil áhrif á bæinn. Þegar til Huntsville var komið sáum við að öll hótel og mótel voru smekkfull og það var fólk allsstaðar í bænum! Þrátt fyrir að ekki hafi verið gefið út skylda til að yfirgefa Houston var samt sem áður bærinn fullur af fólki að flýja væntanlegan fellibyl en langflestir í borginni höfðu þó haldið kyrru fyrir í þeirri trú að þetta yrði nú bara alls ekki svo slæmt.
Þetta kvöld fór ég á barinn þar sem Girls Gone Wild (já alvöru) kvöld var í gangi og áhyggjulausir háskólanemar fögnuðu því að fá frí í skólanum og drukkum við öll fram á rauðanótt. />

Morguninn eftir vöknuðum við öll seint og síðarmeir eftir heljarinnar kvöld og það eina sem við tók var bið. Biðin var mjög löng og ströng og aðallega leiðinleg. Síðan fékk ég  sms frá aðvörunarkerfi skólans um að allir nemendur sem höfðu orðið eftir í HBU höfðu verið fluttir inní leikhúsið þar sem heimavistirnar þóttu ekki öruggar lengur en plön voru enn um að opna skólann á mánudeginum. Þá var ég mjög fegin því að ég hefði ekki ákveðið að vera eftir í skólanum. />
 Nágrannarnir hennar Thelmu og Jamie þar sem ég gisti, tóku uppá þeirri sniðugu hugmynd til að drepa tíma, að halda bara barbeque á tröppunum fyrir utan með tilheyrandi drykkju, svona fyrst ekkert var að gera næstu 10 tímana eða svo nema bíða eftir að Ike myndi láta sjá sig. Þegar við stóðum þarna úti og horfðum á skýjaðan himininn skipta um liti og með vægast sagt furðuleg litabrigði, var augljóst að eitthvað var í loftinu, eitthvað ekki eðlilegt. />
Um kvöldið kom Stephanie með kisurnar sínar tvær yfir til okkar svo við gætum haldið svona smá sleepover fyrst ekkert var að gera nema bara hanga og bíða. Við pöntuðum pizzu og horfðum á KarateKid 1 og 2 og notuðum auglýsingahléin til að tékka á fréttastöðvunum og sjá framvindu mála með Ike. Og þar sem ég er lúði og tölvunörd að þá hékk ég í tölvunni allt kvöldið og fylgdist með fellibylnum. Frá því fyrr um morguninn hafði hann verið að valda usla í Galveston og nágrenni sem var svosem ekkert athugavert nema fyrir þá staðreynd að Ike var að hegða sér mun verr en venjulegir Category 2 fellibylir og hafði þetta því vakið athygli mína. Því meira sem ég las um Ike og eftir því sem tímarnir liðu, að þá kom alltaf betur og betur í ljós að Ike var bara alls ekki litla krúttlega vindhviðan sem allir bjuggust við, heldur alger andstæða þess.  Fljótt fórum við að fá fregnir af því að rafmagnið væri að fara af á mörgum stöðum og einnig á stöðum sem voru á “öruggari” svæðum. Eftir því sem rafmagnið fór að fara af bæjum nær og nær Huntsville vissum við að það væri bara tímaspursmál hvenar við myndum missa það líka. />
Nóttin leið og Ike ágerðist alltaf. Netið fór af um miðja nótt og ljósin byrjuðu að flökta. Rafmagnið var þó enn á og sjónvarpið sýndi ekkert nema óhugnalegar myndir af litlum hvirfilbylum í miðbæ Houston þar sem stór háhýsi voru að missa alla glugga og klæðningar og skrifstofuvörur og aðrir lausahlutir lágu á víð og dreif um allar götur ef þeir voru ekki bara á fleygiferð, gáma á miðjum götum, skilti og markísur á víð og dreif og margt af þessu var að gerast í hverfunum í kringum mitt hverfi. Ljóst var að eyðileggingin var mun meiri og verri en hin almenni borgari hafði talið og var því frekar óhugnalegt að hugsa til þess að þetta var að koma til okkar mjög bráðlega. Eftir að rafmagninu hafði slegið út tvisvar í nokkrar sekúndur að þá loksins sló því alveg út um 6 leytið um morguninn og var því ekkert að gera nema leggjast til hvílu og bíða eftir Ike sem myndi bráðlega láta sjá sig. Það var mjög laus svefn sem ég fékk þennan morgun, aðallega vegna þess að annar kötturinn var svo órólegur að hann var alltaf að hoppa uppí rúm og bara bókstaflega á mig, en einnig útaf því að harður vindur og rigning lamdi veggina og gluggann það hart að það kom inní drauminn minn. />

Um hádegi á laugardeginum vöknum við við það að Jose vinur okkar lemur hart á hurðina okkar berandi fréttir. Ike var að mestu farinn frá Huntsville, símakerfin voru öll í algeru ólagi, Evrópa var að hegða sér eins og Ike hefði eyðilagt Texas og enginn væri eftirlifandi (þýskur fréttaflutningur) og rafmagnið kæmi ekki á fyrren á þriðjudaginn í langfyrsta lagi. Enginn vissi mikið um hvernig Houston og Galveston væru nema það sem við höfðum vitað áður en rafmagnið hafði farið af. Ég fékk sms frá skólanum mínum um það að þeir sem væru enn á skólalóðinni væru óhultir, skólinn væri án rafmagns og þeir sem höfðu flúið mættu ekki undir neinum kringumstæðum snúa aftur til baka í skólann. Dagurinn líður og við eyðum mestum deginum í að spila á venjuleg spil við strákana og horfa á Pearl harbor á einni ferðatölvunni þangað til batteríið kláraðist. Þá hætti okkur að lítast á blikuna því það var að verða dimmt, okkur leiddist óheyrilega, vissum ekki neitt um ástandið og vorum að verða uppiskroppa með ætan mat. Við heyrðum fregnir af því að það væri rafmagn í College Station og tókum við okkur því nokkur til, fórum á 3 bílum og skelltum okkur í klukkutíma ferðalag yfir. Þegar við keyrðum frá Huntsville og gegnum sveitina að þá sáum við glöggt eyðilegginguna sem hafði átt sér stað. Allt rafmagn var farið af Huntsville og gatnamót voru í algjöru uppnámi því fólk var ekki að kunna að keyra án gatnaljósa. Tré höfðu brotnað á víð og dreif og allskonar drasl var um allar götur. Við sáum hús, hjólhýsi og rafmagnssnúrur sem allar höfðu orðið fyrir barðinu á trjám og ollið eyðileggingu. />
Á leiðinni til College Station fáum við fregnir af því að það væri komið útigangsbann í Huntsville frá 8 til 6 um morguninn, klukkan var alveg að verða 8 þannig lítið hægt að gera nema eyða nóttinni í College Station. Þegar þangað var komið og í langþráða siðmenningu að þá var borðað alvöru heitan kvöldmat, keypt nauðsynjar og farið í partý fyrst ekkert annað var að gera. Ég mætti elegant á táslunum og í náttbuxum í partýið og var eina ljóshærða manneskjan þar og ég og thelma vorum ein af fáum sem höfðum ekki spænsku sem móðurmál og vöktum við vægast sagt athygli. Þórður náði loksins í mig þarna um kvöldið eftir að hafa gert nokkrar tilraunir til að ná í mig og var mjög gott að fá að heyra loksins í honum og geta fengið einhverjar fréttir um ástandið frá honum. />
Eftir að hafa eytt þónokkrum klukkutímum í College Station ákváðum við að snúa aftur við til Huntsville þrátt fyrir útigangsbannið því ekki var hægt að fá nokkurt hótelherbergi í borginni því hún var smekkfull af flóttafólki. Búið var að vara okkur við því að það væri 1000 dollara sekt við að hlýða ekki útigangsbanninu en við ákváðum að nota bara útlendingaspilið og þykjast ekki hafa vitað af því. Þegar við keyrðum aftur inní bæinn um hálffimm leytið að morgni til var allt dimmt, draugalegri og óhugnalegri bæ hef ég aldrei upplifað á ævi minni. Það fór hrollur um okkur allar þegar við horfðum í kringum okkur og horfðum á bæinn í algeru dauðamyrkri. Við mættum lögreglunni inní bænum og hún byrjaði að elta okkur og við óttuðumst að við fengjum himinháu sektina en sem betur fer hætti löggan að elta okkur þegar hún mætti öðrum löggubílum með rosasterk leitarljós sem við vonum innilega að hafi verið notuð til að lýsa upp svæðið frekar en að leita að strokuföngum sem hefðu getað sloppið úr einhverju af 11 fangelsunum á svæðinu. Svo var bara stiklað um í myrkrinu og reynt að þreifa fyrir sér þangað til hægt var að leggjast til svefns að lokum í óhugnalega dimmu og drungalegum umhverfi með þrumur og eldingar á milljón fyrir utan sem lýstu upp herbergið í hvert sinn sem þeim sló niður. />

Núna í þessum skrifuðu orðum sit ég inní stofu í Sigma Sigma Sigma húsinu eftir að hafa komið hingað fyrr í kvöld eftir að við komumst að því að Sam Houston er með sitt eigið rafmagn og vatn. Sam Houston, fangelsin og McDonalds eru einu staðirnir í öllum bænum með rafmagn, restin af sýslunni eru rafmagnslaus og munu vera það eitthvað út vikuna. Systur mínar eru búnar að hugsa voða vel um mig og hér er internet líka svo núna er ekkert að gera nema bara bíða eftir að þriðjudagurinn renni upp þegar ég má snúa aftur við til Houston ef plön standa það er að segja. Eins og staðan er núna að þá er HBU enn rafmagnslaus og greyið krakkarnir hanga enn í blessaða leikhúsinu og mega ekki fara út og enginn má koma inná skólalóðina fyrren í fyrsta lagi á þriðjudaginn þannig núna er bara að bíða og sjá hvað setur. En þangað til er ég þó í góðu yfirlæti, þó ég sé að verða uppiskroppa með hrein föt þar sem ég pakkaði ekki ofaní tösku fyrir svona langa dvöl. Það er samt örlítið óþægilegt að vita að borgin mín er orðin að einu drasli, útigangsbann út vikuna, rafmagnslaust örugglega í 2 til 3 vikur og enn smá óvissa um hvenar skólinn byrji aftur. Ég hef enga hugmynd um hvaða ástand íbúðin mín er né almennt ástand á skólanum fyrir utan að aðalskrifstofubyggingin og science byggingin fóru víst illa útúr þessu, en ekkert meira er vitað. En þó Ike hafi litið skuggalega út á tímabili og þó hann hræði Oddnýju frá því að vilja búa hérna að þá myndi ég ekki vilja búa annarsstaðar í usa en í Texas. Þetta er vægast sagt öðruvísi upplifun að upplifa svona og ég hiklaust fékk ævintýrið mitt uppfyllt eftir allt saman!

-HeiðurDögg

Færeyjar 2008 lokið. Of gaman! Einsog staðan er í dag er stefnt aftur á næsta ári! Jón Emil tók höfðinglega á móti okkur og sá til þess að við værum ekki bara að éta eitthvað ógeðisfæði. Margrét borðaði þó ekki nógu mikið af pylsum, og Þórunn átti í mesta basli með að bjóða í matarboðið sitt. Telma var hrifin af mini-bar, og ég bara af hótelherbergi.

En það sem er næst á dagskrá er Reykjavíkurferð mín næstu helgi, og þeir sem vilja hitta mig eru vinsamlegast beðnir um að panta tíma tímalega. Færri komast að en vilja. Ég kem líklegast á fimmtudagskvöldi og fer á sunnudagskvöldi. Laugardagurinn er þó þegar upppantaður.

-PrikBoozzom

Í dag er kominn 21. júlí sem þýðir aðeins eitt; ég er búin að eiga afmæli þetta árið. Allt stefndi þó í ömurlegan afmælisdag þangað til hálf tólf á fimmtudaginn þegar ég komst að því að ég yrði í fríi alla helgina. Seyðisfjarðarkaupstaður ákvað náttúrulega að halda hátíð til heiðurs uppáhalds aðflutta Seyðisfirðingsins (það er ég) undir yfirskini LungA. Og hér koma nokrir punktar:

Flakkað var á milli Lárunnar og Herðubreiðar einsog enginn yrði mánudagurinn og dansað var á báðum stöðum.

Telma grét ekki trúnóin með frænda sínum.

Sigfríð (og Telma reyndar líka)

Killer Heals skórnir eru í raun og veru Killer Heals.

Ég fékk klósettafmælisknús á slaginu tólf.

Afmælissöngurinn var sunginn frekar oft á föstudagsnóttunni.

Ég hafði kveikt á gemsanum mínum allan laugardaginn en gleymdi að láta fólk vita af því svo einu manneskjurnar sem hringdu í mig var Bibbi og Sonja Gunn. High Five fyrir því!

Ég hringdi að vísu í foreldra mína og fékk hamingjuóskir þaðan.

Kolla og Heiður sendu mér að vísu fallegt sms

Heiður bloggaði mér til heiðurs.

Bibbi, Tóta og ErlaGná sendu mér kjól og nýja skó og má segja að ég hafi verið sætasta stelpan í firðinum fagra.

Grímur sá líka til að ég angaði vel og væri vel varin um helgina.

HugleikurDagsson óskaði mér til hamingju með afmælið (Celeb-sucker)

Hártog á ekki að vera þægilegt.

Sigrún Ólafsdóttir, guðmóðir mín, gleymdi afmælinu mínu þrátt fyrir að eiginmaður hennar PéturJónsson, guðfaðir minn, kyssti mig til hamingju hliðin á henni.

EyrúnPétursdóttir stóð fyrir hópsöngi á Skaftfelli.

JónKolbeinn söng fyrir mig.

Trentemöller (hvernig sem það er skrifað) er ekki DJ sem drekkur úr mínum tebolla.

Enginn karlmaður á austurlandi er samboðinn mér og Telmu.

Ég trúlofaði mig, en það var ákvörðun uppá líf og dauða. Ég og Ívar ákváðum reyndar að fara í pásu.

Telma var subbuleg og fór í lónið, Margrét var með Margréti og hvatti mann og annan með sér í lónið.

Margrét fékk sér fjórar pylsur.

Mér var hent útúr björgunarsveitarbílnum.

HildurKarenOrradóttir fékk titilinn SannurSeyðfirðingur  en hún tók síðasta flug austur á laugardaginn og fyrsta flug suður á sunnudaginn til að vera viðstödd hátíðarhöldin.

og svo margt margt fleira.

Ég er á næturvakt og er að lesa næstum öll gömul blogg sem ég kemst í, m.a. annars Elínborgar. Hún skrifaði um sumarbústaðaferð sem fimmti bekkur bje fór í í febrúar 2005:

Ég kann að leika flautu þegar ég er full

Oddný er gjörn á að sýna á sér brjóstin.

Gummi Kári hélt ekki framhjá Oddný

Kolbrúnu finnst líka gaman að fá sér í glas 

Möggu finnst nú svolítið gaman að láta Hemma hömpast á sér.

Pjalli "á" fína úlpu sem hélt á mér hita alla helgina.

Einar er keng-öfugur gaur

Anna Lilja er Mús

Ksenia er Rjómabollan mín

Kristófer nuddar tær,

Fríða er Bleikur beiler

Ellisif á kærasta

Diljá á vini (sörpræs)

Ísaki finnst gaman að stunda heita potta aleinn

Axel nuddar tær og vinnur Singstar

Grímur er fetish fyrir þrifum...

Steinunn drepst gjarnan...

Heiða tapaði fyrir mér í singstar

Hans er með rauðann rass og rautt tippi

Haukur og Andrea eru klárlega ekki kynköld

Kjartan dansaði við súluna

Kári bjó til virki

Trausti var með reykelsi með sér til að hafa inn á baði. (eh)

Heiður á æsandi slopp sem æsti múginn

Thelma gerði Hansen og Einar munnmága (ekki kviðmága)

Barbara og Villi eru krútt

Sonja og Maggi eru mjög þreytt fólk

Djö væri ég til í eina ferð með bekknum aftur, þó svo ég efi að hún yrði eitthvað lík þessari árið 2005......

Ég vil þakka öllum í Reykjavík sem mættu ekki í afmælið mitt en ákváðu í staðinn að senda mér bólu.
-PrikBoozzom

Í dag er merkilegur dagur. Þennan dag fyrir 22 árum síðan gerðist næstbesti atburður ársins 1986 þegar Danni og Lilla fengu draum sinn uppfylltan og eignuðust loksins stúlkubarn ( fyrri atburðurinn var að sjálfsögðu þegar ég fæddist). Stúlkan fæddist með örlítinn galla í hjarta sem ekki kom í ljós fyrren seint og um síðar meir, en það hefur ekki komið að sök því stúlkan sú arna þykir einkar hjartahlý og notaleg. Svo er hún gullfalleg og án efa stórkostlegasti persónuleiki sem ég hef nokkurn tímann kynnst.
Núna ætti ég að vera á Seyðisfirði með stærstu ást lífs míns en örlögin gripu í taumana eins og fyrri daginn, en ég mun ekki gráta því þetta mun einfaldlega gera næstu endurfundi enn sætari og ásthlýrri. Fjarlægðin gerir fjöllin blá og hefur það aldrei verið sannara en með samband okkar Oddnýjar. Þrátt fyrir fáa fundi að þá hefur það ekkert áhrif á samband okkar sem er aldrei sterkara en nú. Rullar vilja oft koma upp og á maður þá bágt en þá hugsar maður bara um Nýný sína og þá lagast allt... eða svona semi... Við látum fjarlægðina ekkert á okkur fá og notum frekar biðina til að skipuleggja brúðkaupin okkar, jarðarfarir, skírnir, barneignir, væntanlegar ræður í þetta allt saman, babyshowers og svo að sjálfsögðu svaðalegustu gæsun sem sést hefur í öllu Norður Atlantshafi barasta! Og svo náttla ef að enginn vill eiga okkur að þá munum við bara deila Einari saman! Flytjum til Utah og gerumst mormónar í fjölkvæni! Það ætti að vera upplifun og góð saga.
En allavegana, elsku besta krúttipúttudúllan mín! Eigðu yndislegasta dag í heimi og saknaðu mín alveg hryllilega því ég er öll brotin að innan án þín... You make me whole *væmið*.
Til hamingjustu með eitt ómerkilegasta afmæli sem hægt er að eiga! Núna mun ekkert merkilegt gerast fyrren þú verður þrítug og þá verðuru officially orðin gömul! Velkomin á highway to oldtown!

Einar er útí heimi og leiðist því Gummi gerir ekkert annað en að sakna kæró, tala um kæró og hringja í kæró. Því ætla ég að skrifa um hið daglega líf hér á austurlandi þessa dagana:

Helsta umhugsunarefnið á þessari stundu er hversu flottur Randver, og hversu mikinn leiksigur hann vann í Skaupinu árið 1985. Uppáhaldsatriðið mitt er eltingarleikurinn eftir hinu stolna skaupi, meðan Margrét heldur einstaklega mikið uppá þegar Magnús er sýndur fá fullnægingu.
Heiður öfundar mig líklega líka mikið núna þar sem ég er að horfa á kynningu á lögunum í söngvakeppni evrópska sjónvarpstöðva 1986. Eftir þetta áhorf get ég til dæmis sagt ykkur að Spánn hafði þá aðeins einu sinni unnið keppnina, með lagið LaLaLa árið 1960. Já, mér líður mun betur eftir þessar upplýsingar. Svisslenska söngkonan spilaði líka á píanó þetta ár og var klukkutíma að túbera á sér hárið. Hollendingar sendu hinsvegar fjórar konur á besta aldri, en dætur þeirra sáu um danssporin og búningana.Og ekki má gleyma því að Grikkir féllu frá þáttöku þetta árið þar sem keppnina bar uppá 3. maí sem er helgidagur þar í landi.

En fyrir utan úrvals sjónvarpsefni gengur lífið vonum framar hér á Seyðis. Sólin hefur þó ákveðið að fara sjálf í sumarfrí, en þokan hefur ákveðið að vera í afleysingum fyrir sólina. Það finnst mér fúlt þar sem ég og Telma höfum til afnota þennan fínasta sólpall, svo ekki megi gleyma sólbekknum góða.
Gistinæturnar í Botnahlíðinni hafa þó ekki verið margar. Sunna Björk ákvað þó að eyða einni helgi í félagsskap Kleppsystra. Gústi, Obba og drengir gistu einnig tvær nætur hjá okkur og í tilefni komu þeirra var grillið okkar vígt, en kjúklingurinn endaði svo bara á góðu pönnunni okkar. Svo má náttla ekki gleyma nokkrum ónefndum gestum frá Reykjavík, og hvað þá þeim óvænta sem ruglaðist á húsum í Botnahlíðinni...

Næst á dagskrá er svo að halda afmælin okkar Telmu hátíðleg næsta laugardag. Það verður með stæl á Frú Láru. Gleðin hefst snemma og mun standa langt fram á nótt. Heyrst hefur að karlmenn bæjarins séu fyrir löngu byrjaðir að safna yfirvaraskeggi, og Daði Fúsa sé búinn að finna fermingarjakkafötin fyrir dyravarðastarfið.
LungA mun svo standa sem hæst á afmælinu mínu þann 19. júlí, en þá hefur Heiður Dögg líka boðað komu sína! Að vísu er ég sett á næturvaktir þessa helgi, en því verður reddað af minni einskærru snilld.
Eftir LungA munu svo Kleppsystur ásamt litla-klepparanum henni Þórunni halda til Færeyja á Ólavsvöku. Verður það náttúrulega ekkert nema snilldin ein, líkt og fyrra árið.
Verzlunarmannahelgin verður að gömlum sið tekin hér á Seyðis, en helgina eftir það, nánar tiltekið þann áttunda ágúst mun ég fljúga á vit ævintýrana í Reykjavík og eyða þar einsog einni helgi.

Þegar liðið verður svo dálitið af ágústmánuði mun ég mæta endanlega í bæinn og halda náminu áfram í listfræðinni. Húsnæðismálin ættu að ráðast á næstu vikum, en ef einhver veit um góða íbúð fyrir mig og Bóbó, á viðráðanlegu verði á góðum stað, má sá hinn sami hafa samband.
Uppfærsla, kl: 07:05:
Þann fimmta september 2006 bloggaði ég eftirfarandi:

Hlutir sem maður þarf að kaupa til að vera fullorðins:

• þvottalög
• tannkrem
• eyrnapinna
• uppþvottabursta
• krydd
• sykur
• naglaklippur
• sápur
• sjampó
• allt sem maður vill borða
• þvottaefni
• mýkingarefni

Í dag hef ég keypt allt nema þvottaefni og mýkingarefni. Ég er klárlega ekki fullorðins....
Uppfærslu lokið kl. 07:06.

Þetta ætti að halda Einari við efnið í einhverju framandi Evrópulandi meðan Gummi hringir sitt vanalega símtal á klukkutima fresti í sína heittelskuðu.
-PrikBoozzom

já, ég er komin með permó....

Nýtt áhugamál er komið á svæðið hjá mér: http://www.skjalasafn.is/manntol/

-PrikBoozzom

Ég og Græni-Goran eigum okkur þrjár afdrífaríkar sögur:

1: Það var sólríkur fimmtudagur í nóvember, klukkan var um fjögurleytið og ég skutlaði Ingunni í vinnuna á Laugarveginum. Þegar ég er búin að henda henni í vinnuna keyrði ég niður Laugarveginn og þegar ég kem fyrir utan Skarthúsið og BÚMM ég klessti aftan á kyrrstæðan jeppa. Græni-Goran var kyrrsettur í fimm mánuði, og ný hraðahindrun var komið uppá aðalverzlunargötu Íslands þar sem hámarkshraði er 30 km.

2: Það var virkur dagur núna í maí og ég og Telma ætluðum á Egilstaði í verzlunarferð strax eftir vinnu og fórum því á bílnum í vinnuna. Eftir vinnu fundum við hinsvegar ekki lyklana, og lögðum spítalann á hvolf við að leita að þeim. Eftir að hafa uppgvötvað að ekki voru lyklarnir einungis týndir heldur taskan mín líka (líklegast á sama stað og lyklarnir) ákváðum við að fá okkur öl á Öldunni og segja gestum og gangandi frá ömurlegheitum dagsins. Bæjarbúar Seyðisfjarðar höfðu miklar áhyggjur af þessu og einhvern veginn var það fundið út (af okkur Telmu að vísu) að einhver hefði tekið töskuna og lyklana og ætlað að láta til skara skríða seinna meir og taka þá bílinn. Við vorum einatt hvattar til að fara til lögreglunnar með málið sem við og gerðum. Við hjóluðum niður á löggustöð og gáfum skýrslu, tilkynntum allt sem stolið hafði verið af okkur. Nokkrum tímum síðar, þegar við erum á leiðinni á sjúkrahúsið til að biðja konurnar á vakt að vakta bílinn, rann það upp fyrir mér að taskan væri uppí býtibúri og lyklarnir líka. Þá þurfti ég að hringja í lögregluna og láta vita að við hefðum fundið draslið okkar. Flott.
3: Ég, Telma, Katla og Milton komum keyrandi á fyrrnefndum bíl hingað á Seyðisfjörð síðastliðinn laugardag. Annað framdekkið lak, og vorum við dugleg að pumpa í það á leiðinni því veðrið var horbjóður og við nenntum ekki að skipta um dekk. Í grenjandi rigningu, 30 km fyrir utan Djúpavog sprakk svo á hinu framdekkinu, sem þýddi aðeins eitt: Tvö dekk loftlaus í einu. Eftir nokkrar hringingar komumst við svo að því að Bótardjöfulinn er hægt að nota í margt annað en bjórkaup á barnum þar sem hann reddaði okkur manni og dekki, og eftir tveggja tíma seinkunn komumst við aftur á skrið. Ferðin á Seyðisfjörð tók okkur aðeins tólf tíma.


Umræddur bíll.


-PrikBoozzom, sem er ekki mikið fyrir bíla

Punktablogg af bestu gerð:
Lífið á Seyðis gengur sinn vanagang.
Mikið dansað og trallað
Oftast tjúttað fram á næsta morgun.
Á morgunverðarhlaðborðinu á Öldunni er hægt að fá allt, sjerjós, kaffi, ananas og gumís.
Margrét er byrjuð að vera skynsöm og fara snemma heim.
Ég og Telma erum frekar á því að fara ekki svo snemma heim.
Mikið var í bænum um síðustu helgi, enda sjómannadagurinn og einsog allir Reykvíkingar vita er það mjög merkilegur dagur.
Eiríkur Bót var sá vinsælasti á svæðinu.
Ben er líka mættur á svæðið.
Ég er í RVK núna og ekki að nenna neinu.



-PrikBoozzom, vinur litla mannsins